Drukke mensen, normale mensen: de wereld is hier.
Hoor je haar niet klagen, huilen, fluisteren?
Luister. De wereld is hier!
Hoor je haar niet?
Hoor je haar niet bidden en zuchten en kermen om heelheid?
Zachtjes fluisteren: heelheid, heelheid, heelheid.
Zwaar, moeizaam en moeilijk is de weg naar heelheid.

congobakker

God, geef ons de kracht ervoor, maak ons heel.
Heelheid van personen, welzijn van mensen.
De schreeuw om gezondheid naar lichaam en geest
echoot van de ene mens naar de ander,
van patiënten naar dokters
en van gelovigen naar pastores.
Drukke mensen, normale mensen,
wij zijn ziek.
Diep in ons binnenste reikhalzen we naar heelheid;
We denken gezond te zijn en welvarend,
maar we voelen ons niet lekker,
maar half voldaan, niet voldaan.
We voelen ons leeg en hol, doodongelukkig
om de onmenselijkheid om ons heen.
We prijzen ons gelukkig met ons land,
onze democratie en onze familie.
Maar de psychiatrische patiënten op straat?
Waar zijn hun verwanten?
Waar is hun vader, hun moeder?
De heelheid de mensen, we huilen erom,
de gebrokenheid is een litanie zonder eind.
Zwarten en witten, rijken en armen,
Hausa en Yomba, protestanten en katholieken:
wij zijn toch deel van één geheel.
De verschoppeling en vluchteling,
de gevangene en de psychiatrische patiënt,
het in de steek gelaten kind,
onze heelheid raakt ook hen.

Heelheid betekent het helen van wonden,
compassie met het lijden van anderen,
naast hen gaan staan.
Als zijn hun waardigheid kwijt zijn,
is de mensheid,
zijn wij onze waardigheid kwijt,
wij drukken, normale mensen.
Die mens naast jou,
met een ander taal, een andere cultuur,
die mens met ander haar
en een andere huidskleur;
God maakte hen anders,
Hij gaf hen alle kleuren van de regenboog,
een verbond dat de hele mensheid insluit.

An African call for life.
Uit: Desmond Tutu, An african Prayerbook;
de foto is gemaakt in Congo.